CADEAU VAN ALGEMEEN NUT: lees hier iets om te lachen ten tijde coronavirus

WhatsApp Image 2020-03-19 at 17.08.23

First things first, anders zijn ze niet meer eerst

Met het coronavirus dat iedereen wereldwijd treft en enorm veel mensen zonder werk vallen, gaat deze post over: WERK. Geen paniek, ik beloof het, deze post is luchtig en zeg gerust weer typisch Savannah. Ik geef jullie hierbij weeral een toegangsticket tot een leuke tiental minuten ‘Savannah’s levenuitlachschrijfsel’, ofzoiets. KOM dat lezen! ‘T is gratis.

Allereerst wil ik starten met mijn respect te uiten voor alle helden die toch dagelijks naar hun werk keren om voor anderen te zorgen (op allerlei manieren!). Hierbij bedoel ik niet enkel de mensen in de supermarkten, zorg, leerkrachten, … maar ook de mensen in de bouw, IT’ers, vrijwilligers en zo veel anderen. Dikke merci! ❤

Mijn werksituatie? Jullie weten allemaal dat ik terug aan het schrijven ben, dus veel ander werk zit er niet echt in. Ik ga er niet over liegen. Ik zit helaas thuis sinds januari met een burn-out. Iets waarvan ik dacht: ‘dat overkomt mij niet’. Een fout die veel personen maken. Te velen denken het na dat ene glaasje alcohol vooraleer ze hun auto instappen. Nog anderen denken het wanneer ze naar lockdown-feestjes gaan. Ikzelf? Ik dacht dat ik mentaal steeds de wereld aan zou kunnen. Want één ding hadden we allemaal gemeen. De oh zo gevaarlijke, foutieve, gedachte: mij overkomt het niet. Ooit vertel ik hier meer over. Ik beloofde dat dit verhaal luchtig bleef. Ik voel jullie denken: WAAR BLIJFT DAT LUCHTIGS!? IK MOET DA NU LEZEN! IK WORD ZOT VAN STOMME FACEBOOKPOLITIEK, GEEF MIJ NU IETS VOOR TE LACHEN!

<drumroll>

Vandaag trakteer ik jullie op een iennieminnie-stukje uit mijn boek: werkanekdotes.

• Mijn eerste job in een kledingwinkel in het Wijnegem Shopping Center

Ik was fan van de kledij en zag dat ze iemand zochten. Mijn bompi reed er mij steeds naartoe toen ik de job had. Om de job te hebben moest ik een outfit samenstellen met één kledingstuk dat ik kreeg. Als tweede proef moest ik een kleurenpatroon leggen in een schab met T-shirts. De winkel had de kwaliteit van een Olé, maar deed zich voor als een echte Leo. Dat was iets dat ik ook kon. Elk spelletje kan gespeeld worden door minstens twee personen. Ik had het fashioninzicht van een Middellandse zeemossel met oorverwarmers en paarse Crocks. Wel deed ik me voor als Jani Kazaltzis die net een nieuwe kleur had ontdekt en een CFDA Fashion Award29 won. Dit zijn een beetje de Oscars van de modewereld. Mijn overdreven, onterecht, gelogen zelfvertrouwen duwde me los naar de overwinning. Helaas was het één grote ramp. Mijn baas schold iedereen uit. Hij zei bijvoorbeeld dat ik een leugenaar was wanneer ik zei: “Neen, ik ben er niet naartoe gegaan om te vragen of ze een ander maat wilden omdat ze letterlijk zei dat ze de KLEUR niet schoon vond.”. Hij beweerde dat hij even ver stond en totaal iets anders had gehoord. Fijn dat je me voor de hele winkel belachelijk maakt Eddy (aka fucking bionical woman). Ik kuis mijn schup hier nu af. Ciao.

• De charcuterietoog in de GB

Ik probeerde het daar. De collega’s waren super. De tijd ging snel. Het enige irritante: veeleisende klanten. Het was de serrano-anekdote van eerder (te vinden in mijn boek muahaha), maar dan enorm vaak. Zuchtende mensen bedienen alsof ik hun onderdaan was, gebeurde regelmatig. <zucht> “Kzien ’t al, kan hier allen overschot weer komen meepakken.” “Mevrouw, het is nog 450 gram, ik kan daar geen nieuw pak voor opendoen.” “Ja, doet dan maar Serranoham. Geen papierekes, maar ni zo dik als da gulle da gewoonlijk doe hé. Das ni te knauwen. Ook ni zo dun da hem helemaal terug aan elkaar plakt. Da moet wel lukken hé!”

“Ja, ik zal ondertussen uw kar inladen voor u, ne rode loper laten uitleggen, nen bezem in mijn reet duwen zodak onderweg ineens de vloer kan vegen en uw auto al tot aan den inkom rijden zoda ge recht kunt instappen. Wilt u dit alles met een streepje mondharmonica van de man buiten op de parking? Of hoop ik gewoon

da ge sebiet in nen dikken hondendrol trapt en tuf ik kei hard op uwe Serrano?”
Oké dat laatste heb ik gezegd noch gedaan. Maar oh wat heb ik het gedacht. Mijn bazin zei dat het altijd erger kon. Ik vertaal exact, want dit is te mooi: Och Savannah, das allemaal nog niks. Toen da kik uwe leeftijd had stond ‘k nog aan de vistoog. Op nen dag kwam er ne vent en die zei: voor mij nen halve kilo mosselen en zwiert die van u der ook ma bij.

Last things last, anders zijn ze niet meer laatst

Het leven als jonge twintiger is niet simpel. Diep vanbinnen wou ik sneller volwassen worden. Meer op mijn eigen benen staan en gaan en staan waar ik wou. De jobs als student gingen niet vlot en ik vond moeilijk mijn draai. Ondertussen ben ik nog altijd aan ’t wurmen, woelen, draaien, keren, lopen, wandelen, kruipen, rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan. Maar hey, da’s dik oké hé. Zolang ik maar af en toe een beetje vooruit blijf gaan. Niet altijd, want da’s blijkbaar écht geen schande. Gewoon zo is af en toe. Zoals terug schrijven. Da’s al een mooi begin.

 

Liefs


Savannah

 

WhatsApp Image 2020-03-19 at 17.08.22

2 gedachtes over “CADEAU VAN ALGEMEEN NUT: lees hier iets om te lachen ten tijde coronavirus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s