Waarom 23 januari altijd zal voelen alsof ik ondersteboven heb gedronken en net terug recht kom

Ik ben niet het type meisje dat op zijn sterfdatum naar het kerkhof gaat. Ik ben niet het type meisje dat te veel stilstaat bij het verlies. Vandaag is het vier jaar geleden, morgen vier jaar en één dag. Het enige wat ik voel is een ‘raar’ gevoel. Het gevoel alsof ik ondersteboven heb gedronken en net terug recht kom.

Waarschijnlijk de meest emotionele post die ik ooit zal schrijven. Normaal zou ik op 23 januari een foto plaatsen op Facebook. Dit jaar kies ik ervoor om te vertellen. Te vertellen dat ik nooit meer volledig gelukkig zal zijn, te vertellen dat de pijn niet minder is geworden en vooral te vertellen dat wat er ook gebeurd we verplicht zijn om verder te gaan.. en dat dit waarschijnlijk het meeste pijn van alles doet. Vandaag vertel ik dat ik exact vier jaar geleden de meest waardevolle persoon die ik ooit heb ontmoet, heb moeten afgeven, namelijk mijn bompa waardoor ik geadopteerd ben.

fullsizeoutput_38

Ik ben ervan overtuigd dat het zwaarste gedeelte aan iemand afgeven niet de ‘vaarwel’ is. Het zwaarste gedeelte was het leren leven zonder hem. Het constant moeten vullen van de stilte en de leegte die ik voel. En hoe deprimerend het misschien ook kan klinken, dit wordt erger en moeilijker met de tijd. En zelfs wanneer we die tijd gepasseerd zijn, voelen we ons schuldig dat we ons niet meer goed kunnen herinneren hoe het nu net was voor de leegte. Jammer genoeg heb ik hier zelf geen goed advies voor.

Het is zwaar dat ik na vier jaar nog steeds niet in staat ben geweest om ook maar naar één foto te kunnen kijken en volledig in paniek was toen ik verkeerd klikte op mijn laptop en er een filmpje van ons opensprong. Nog steeds doet het teveel pijn om zijn stem te horen.

Maar hoe hou ik mij nu wel recht? Bestaat er een magisch drankje voor? Het antwoord is neen, er bestaat geen magisch drankje, maar er bestaan wel magische gedachten. Ik geloof er plechtig in dat ik beschermd word en er constant van bovenuit aan ‘compensatie’ wordt gedaan.
Ik wou heel graag naar het WK in 2016. Om dit goed te laten gaan, moest ik eerst wat pech ervaren. De eerste kwalificatiewedstrijd gingen we compleet ten onder en we gingen ontgoocheld naar huis. Maar toen de tweede kwalificatie kwam knalden we het dak eraf en kwalificeerden ons voor het WK.

Wat ik hiermee bedoel is dat ik heb leren relativeren, telkens hopend op de zachte keerzijde. En elke tegenslag zie ik nu als een prijs die ik moet betalen om iets goeds (iets belangrijkers) te laten gebeuren. Ik geloof erin dat mijne bompi hier voor iets mee achter zit (you sneaky bastard, muahaha).

Ik heb vaak te horen gekregen dat ik een steen ben geworden. Ik zit in een stalen koker en het is bijna onmogelijk om binnenin te geraken. Vandaag laat ik voor de eerste keer alle muren zakken en deel ik het meest intense wat ik ooit heb geschreven, de enige brief die ik ooit schreef naar bompa sinds hij er niet meer was.

(Schrijffouten zijn bewust in de brief gelaten om de authenticiteit te bewaren.)

Bompa

Elke morgend wanneer ik wakker wordt moet ik meteen denken aan hoe ge me altijd kon verassen met mini-koffiekoeken uit den oven of lekkere gebakken bokes, of zelfs aan die keer da ge pannenkoeken had gebakken toen we Vlaams kampioen waren geworden. Ge waart altijd goe gezind s’morgens. Nu wanneer ik alleen naar school rijd moet ik denken aan hoe graag ik terug naast u zou zitten in den auto, ondanks de minimum snelheden die ge steeds reed, de slechte muziek van de minerva en het constant schokken in uwen auto. Maar ge bracht me elke keer, elke morgend voor die 5 minuten die andere kinderen door weer en wind moesten fietsen. Maar voor u wast geen probleem, ik zou en moest er veilig geraken. Als ik naar de ijsbaan moest waart ge er altijd voor naar mij te kijken, ge wou niks missen. Ge stond soms uren in de kou om mij te filmen! Als ik s’avonds thuis kom moet ik denken aan hoe ge meestal stond te koken of naar Master Chef aant kijken waart, hoe ge altijd nieuwe dingen probeerde te koken en ik soms een beetje moest liegen dat ik het lekker vond. Uwen American Burger, American goulash en tortilla’s mis ik dan toch weer wel. Ja we konden wel stellen dat er enkele topgerechten op uwe naam stonden. Als ik nu tv kijk mis ik opeens u gesnurk vanuit de kleine zetel, of hoe da ge elke keer onze ruzies oploste met: ‘allé kzal is zien of ik in mijne kelder nog nen emmer zand heb staan om erover te gooien’. Ge kon me altijd mee afvragen en stond mee vroeger op. Nu als ik savonds laat uitga en ik maak me op, mis ik hoe ge steeds zei: ‘Amai wat een chique bie’ of ‘hier schat nog een centje’. En dan na alles kom ik thuis, ga ik voor mijn bed staan en voel ik geen leegte meer, de pijn en het verdriet nog wel maar de leegtes vullen zich elke dag opnieuw. Ze vullen zich, herladen zich, lopen vol. Het mijn dagen gevuld met herinneringen aan jou.

Liefs,
Tuts

Ik denk dat ik deze dag kan vergelijken met verjaardagen, kerstmis en andere speciale gelegenheden. Ondanks dat het maar één dag is op een jaar, voelt het alsof er een heel jaar voorbij is gegaan en we verplicht zijn om terug te kijken. Het voelt als een feestdag zonder feest. Enkel maar een zwart gat dat in de ochtend komt aankloppen en je meeneemt in de wervelwind van herinneringen, je leegzuigt en ’s avonds wanneer je in bed ligt, terug vertrekt.

Het enige advies dat ik kan geven is: verdergaan. Hopend dat de leegtes, de stiltes en de pijn ooit vervangen zullen worden door mooie herinneringen. Zodat er op 23 januari geen zwart gat meer voor de deur zal staan.

 

 

Liefs
Savannah Kos

 

5 gedachtes over “Waarom 23 januari altijd zal voelen alsof ik ondersteboven heb gedronken en net terug recht kom

  1. healthyveganfitnessgirl zegt:

    Lieverd, dit was prachtig geschreven. Ik denk da uwen bompi trots mag zijn op de powervrouw die hij heeft opgevoed. Dit kan ni gemakkelijk zijn geweest voor u om te schrijven. Ge zijt, zonder da ge et weet mss, weeral sterker geworden ♥️♥️♥️

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s